Uprzejmie informujemy, że Podkarpacki Urząd Wojewódzki uruchomił infolinię pod nr telefonu: 800 100 990 za pośrednictwem którego osoby zainteresowane mogą uzyskać informacje z zakresu Programu Rodzina 500+.

Jak otrzymać świadczenie wychowawcze „Rodzina 500 plus”
Informator Rodzina 500 +
Informacja organizacyjna w sprawie składania wniosków w „Programie Rodzina 500 plus" na terenie Miasta Krosna

Pliki do pobrania
1. Wniosek o świadczenie wychowawcze (Rodzina 500 Plus)
2. Oświadczenie o dochodach
3. Oświadczenie o wielkości gospodarstwa rolnego.
4. Oświadczenie członka rodziny rozliczającego się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku
5. Oświadczenie dotyczące ustalenia państwa właściwego do wypłaty świadczeń rodzinnych 

Dział Interwencji Kryzysowej

Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie

w Krośnie

Jeżeli w Twoim życiu wydarzyło się coś, co zburzyło dotychczasowy ład i porządek… – doświadczyłeś przemocy fizycznej lub psychicznej, – straciłeś bliską osobę, – może rozpada lub rozpadło się Twoje małżeństwo, straciłeś pracę, dzieci opuściły dom, lub całkiem inny dramat jest Twoim udziałem Jeżeli przeżywasz kryzys to właśnie na Ciebie czekamy i chcemy Ci pomóc. Nierozwiązany kryzys może być zagrożeniem. Ale przy właściwej pomocy możesz go pozytywnie wykorzystać dla własnego rozwoju.

PRZYJDŹ ! LUB ZADZWOŃ !

JEŻELI TRZEBA, MY PRZYJDZIEMY DO CIEBIE !

Jeżeli to co tu przeczytałeś dotyczy kogoś z Twojego otoczenia to zachęć go do skorzystania z pomocy Działu Interwencji Kryzysowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie
w Krośnie, ul. Legionów 8

Czynne:
poniedziałek od 7:30 do 18:00
od wtorku do piątku w godz. 7.30 15.30
tel. (013) 420 26 87, tel. kom. 887 044 000

 

Jednostką pomocniczą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krośnie jest Ośrodek Interwencji Kryzysowej, który od grudnia 2005r. dysponuje pomieszczeniami hostelowymi
przy ul. Legionów 8 (pierwsze piętro). 

Środowiskowy Dom Samopomocy

 

 38-400 Krosno, ul Kletówki 7a

 tel./faks. 013-43-622-29 

 e-mail: sdskrosno@neostrada.pl

 kierownik – Małgorzata Urbańska

 

 

Środowiskowy Dom Samopomocy przy ulicy Kletówki 7a, został utworzony Uchwałą NR XL VIII/1066/2002 Rady Miasta Krosna z dnia

7 października 2002 roku.

 

Celem działalności jest świadczenie usług opiekuńczych osobom z zaburzeniami psychicznymi, które obecnie nie wymagają leczenia szpitalnego.

Ośrodek jest placówką typu dziennego, przeznaczony dla osób z terenu Miasta Krosna.

 

Prowadzony jest od poniedziałku do piątku w godzinach od 7.30 do 15.30. Obecnie ŚDS dysponuje 35 miejscami.

 

Osoby starające się o skierowanie do ośrodka powinny mieć ustalony stopień niepełnosprawności i skierowanie od lekarza specjalisty. Uczestnicy kierowani są decyzją wydawaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Krośnie.

 

 

 

Dom zapewnia:

 

– realizowanie zadań zmierzających do nabywania i rozwijania umiejętności wykonywania przez uczestników czynności dnia codziennego

 

– umożliwiania rozwoju kulturalnego i osobowościowego uczestników

 

– organizowanie czasu pobytu uczestników z uwzględnieniem ich indywidualnych zainteresowań i umiejętności poprzez różnorodne terapie zajęciowe np: arteterapię, muzykoterapię, teatroterapię, terapię społeczną

 

– utrzymywanie ciągłego kontaktu z rodzinami uczestników

 

– co najmniej jeden posiłek dziennie

 

– pomoc psychologa i lekarza psychiatry

 

– opiekę pielęgniarską

 

– pomoc pracownika socjalnego w integracji uczestników ze     środowiskiem lokalnym


U W A G A

Zespół udziela informacji telefonicznych wyłącznie w sprawach ogólnych, obowiązujących przepisów i procedur. Informacje dotyczące indywidualnych rozstrzygnięć sprawy czy wyznaczonych terminów posiedzeń udzielane są wyłącznie w siedzibie Zespołu za okazaniem dowodu osobistego.

 

Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności

  1. Legionów 8

38-400 Krosno

Tel./fax 13 43 685 81

email : poczta@orzecznictwokrosno.pl

 

Strony przyjmowane są codziennie od poniedziałku do piątku, w pok. nr 3 (informacja)      w godzinach pracy od 08.00 – 15.00 (przerwa od 12.00 – 12.30)

 

Obowiązujące przepisy prawne 

– ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 511);

– rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 01 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 r. życia (Dz.U. Nr 17, poz. 162, z późn. zm.);

– rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2018 r., poz. 2027);

– ustawa- kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz 1257).

 

 

 

 

O niepełnosprawności orzeka:

  • Powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności – jako pierwsza instancja;
  • Wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności – jako druga instancja;
  • Rejonowe sądy pracy i ubezpieczeń społecznych jako organ odwoławczy dokonujący kontroli prawidłowości orzekania przez organy administracji publicznej.

Rejonowe sądy pracy i ubezpieczeń społecznych rozpatrują sprawy z odwołania od orzeczeń wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności poprzez poddanie oceny ustalonej przez składy orzekające pod ocenę biegłych lekarzy sądowych oraz innych biegłych, których przewodniczący składu orzekającego powołuje w zależności od problematyki indywidualnej sprawy.

Powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wydaje orzeczenia o:

  • niepełnosprawności;
  • stopniu niepełnosprawności;
  • wskazaniach do ulg i uprawnień.

Postępowanie orzecznicze, służące ustaleniu niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, co do zasady jest zespołowe i dwuinstancyjne. Oznacza to, że w posiedzeniu składu orzekającego zespołu powiatowego     uczestniczy co najmniej dwóch specjalistów – członków zespołu orzekającego, z których co najmniej jednym jest lekarz sprawujący jednocześnie funkcję przewodniczącego składu orzekającego. Drugim członkiem składu orzekającego może być pedagog, psycholog, pracownik socjalny, doradca zawodowy albo inny lekarz.

Postępowanie orzecznicze w zakresie ulg i uprawnień jest jednoosobowe (orzeka lekarz) i jednoinstancyjne (nie przysługuje odwołanie do wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności).

 

 

Orzeczenie o niepełnosprawności

Podstawą uznania osoby, która nie ukończyła 16 roku życia za niepełnosprawną jest ustalenie, że:

  • ma naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną;
  • przewidywany okres trwania upośledzenia stanu zdrowia przekracza 12 miesięcy;
  • wymaga zapewnienia jej całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu.

Wszystkie wymienione przesłanki muszą wystąpić łącznie.

Niepełnosprawność dziecka orzeka się na czas określony, jednak na okres nie dłuższy niż do ukończenia przez dziecko 16 roku życia. Orzeczenie o niepełnosprawności wydaje się na wniosek złożony do powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności przez przedstawiciela ustawowego dziecka.

W świetle przepisów regulujących postępowanie o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności – dzieckiem jest osoba, która nie ukończyła 16 roku życia.

 

 

 

 

Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności

 

W przypadku orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przewidują stopnie niepełnosprawności:

  • znaczny
  • umiarkowany
  • lekki

Stopień niepełnosprawności osoby zainteresowanej orzeka się na czas określony lub na stałe. Decyduje ocena możliwości poprawy funkcjonowania osoby zainteresowanej.

Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydaje się osobie, która ukończyła 16 rok życia.

Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację.

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień

Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień wydaje się osobie, która ma:

  • więcej niż 16 lat,
  • jedno z poniższych orzeczeń:
    • orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o:
      • niezdolności do samodzielnej egzystencji,
      • całkowitej niezdolności do pracy i do samodzielnej egzystencji,
      • całkowitej niezdolności do pracy,
      • częściowej niezdolności do pracy,
    • orzeczenie wydane przez Komisję do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia, komisję lekarską Ministerstwa Obrony Narodowej albo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przed 1 stycznia 1998 roku o:
      • I grupie inwalidzkiej,
      • II grupie inwalidzkiej,
      • III grupie inwalidzkiej,
    • orzeczenie wydane przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przed 1 stycznia 1998 roku o:
      • stałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym,
      • długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym.

W postępowaniu o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych ważnych orzeczeń organów rentowych, wskazanych powyżej. Natomiast zawarte w orzeczeniu wskazania lekarz ustala stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie bezpośredniego badania osoby zainteresowanej. Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień wydaje się do czasu upływu ważności orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy.

W postępowaniu o wydanie tego rodzaju orzeczenia uczestniczy wyłącznie lekarz-członek powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Ponieważ orzeczenie wydawane jest w oparciu o inną prawomocną i ostateczną decyzję administracyjną, to od tego rodzaju orzeczenia nie przysługuje odwołanie. Orzeczenie jest ostateczne i niezaskarżalne.

Wydanie orzeczenia następuje na wniosek.

Wniosek o wydanie orzeczenia może złożyć:

  • osoba zainteresowana;
  • przedstawiciel ustawowy osoby zainteresowanej (dotyczy to przede wszystkim dzieci oraz osób ubezwłasnowolnionych);
  • kierownik ośrodka pomocy społecznej, ale za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego.

Wniosek składa się w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności właściwym dla miejsca stałego pobytu osoby zainteresowanej lub właściwym dla miejsca pobytu w przypadku osób:

  • bezdomnych;
  • przebywających poza miejscem stałego pobytu ponad dwa miesiące ze względów zdrowotnych lub rodzinnych;
  • przebywających w zakładach karnych i poprawczych;
  • przebywających w domach pomocy społecznej i ośrodkach wsparcia w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.

W przypadku osób, o których mowa w punkcie 2-4, zespół orzekający o niepełnosprawności jest obowiązany przesłać zawiadomienie o wydanym orzeczeniu do powiatowego zespołu orzekającego właściwego dla miejsca stałego pobytu. Jeżeli powiatowy zespół orzekający ustali, że nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku o wydanie orzeczenia przesyła akta sprawy do zespołu właściwego, o czym informuje osobę wnioskującą o wydanie orzeczenia.

Wydanie orzeczenia z naruszeniem zasad właściwości miejscowej skutkuje nieważnością wydanego orzeczenia.

Do wniosku dołącza się:

W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności:

  • zaświadczenie lekarskie – zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko – zaświadczenie takie ważne jest 30 dni od daty wydania i w tym czasie należy złożyć wniosek (dotyczy osób ubiegających się o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności);
  • zaświadczenie lekarskie – zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się osoba zainteresowana – zaświadczenie takie ważne jest 30 dni od daty wydania i w tym czasie należy złożyć wniosek (dotyczy osób ubiegających się o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności);
  • dokumentację medyczną (karty informacyjne leczenia szpitalnego, dokumentację medyczną z przebiegu leczenia ambulatoryjnego, wyniki dodatkowych badań diagnostycznych, konsultacje specjalistyczne itp.);
  • inne dokumenty mające wpływ na ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.

W przypadku wydania orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień:

  • dokumentację medyczną (karty informacyjne leczenia szpitalnego, dokumentację medyczną z przebiegu leczenia ambulatoryjnego, wyniki dodatkowych badań diagnostycznych, konsultacje specjalistyczne itp.);
  • orzeczenie o inwalidztwie lub niezdolności do pracy;
  • inne dokumenty mające wpływ na ustalenie wskazań do ulg i uprawnień.

UWAGA – dokumentacja medyczna będąca kserokopią musi być potwierdzona za zgodność z oryginałem

Jeżeli dołączona do wniosku dokumentacja jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień, przewodniczący powiatowego zespołu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną lub przedstawiciela ustawowego

o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza termin złożenia brakującej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Ocena kompletności dokumentacji medycznej należy wyłącznie do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Dokumentacja medyczna dostarczona przez wnioskodawcę stanowi materiał dowodowy poddawany, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, weryfikacji przez lekarzy  członków zespołu orzekającego. Znaczenie posiada zatem zawartość merytoryczna dokumentacji wskazująca na naruszenie sprawności organizmu a nie np. jej obszerność.

WAŻNE:

Osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności wydane na czas określony może wystąpić z ponownym wnioskiem o wydanie orzeczenia nie wcześniej niż 30 dni przed upływem ważności posiadanego orzeczenia.

W przypadku zmiany stanu zdrowia osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia.

Termin rozpatrzenia wniosku

Wniosek powinien być rozpatrzony nie później niż w ciągu 1 miesiąca od dnia jego złożenia. W przypadkach bardziej skomplikowanych spraw wniosek powinien być rozpatrzony nie później niż w ciągu 2 miesięcy od daty jego złożenia. Szczególnie skomplikowany charakter sprawy może mieć miejsce ze względu na złożony stan faktyczny, wymagający przeprowadzenia starannego i wnikliwego postępowania wyjaśniającego, np. stan zdrowia osoby orzekanej wymaga konsultacji lekarzy kilku specjalności lub istnieje potrzeba pogłębionych badań specjalistycznych.

Do terminów nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Legitymacje 

Orzeczenie jest podstawą do korzystania z systemu ulg i uprawnień przysługujących osobom niepełnosprawnym. Potwierdzeniem posiadania orzeczenia jest legitymacja osoby niepełnosprawnej.

Osoba posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności może wystąpić do powiatowego zespołu o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej

Legitymacje te nie przyznają wprost żadnych uprawnień, a jedynie potwierdzają ustalenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności. Mają na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej realizację jej uprawnień.

Legitymacje dokumentującą stopień niepełnosprawność lub niepełnosprawność wydaje się wyłącznie na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, niepełnosprawności albo orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień, wydawanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Podstawą wydania każdej z legitymacji jest ostateczne orzeczenie o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności albo o wskazaniach do ulg i uprawnień. Orzeczeniem ostatecznym jest orzeczenie zespołu w stosunku do którego upłynął termin do złożenia odwołania.

W przypadku posiadania więcej niż jednego aktualnego orzeczenia dokumentującego niepełnosprawność, legitymację wydaje się na podstawie ostatniego ważnego orzeczenia.

Karty parkingowe

Karta parkingowa to jedyny dokument uprawniający osoby z niepełnosprawnością do parkowania na „kopertach”. Jest wydawana na osobę (nie na samochód) lub placówkę.

 

Imienną kartę parkingową można otrzymać tylko na podstawie orzeczeń wydawanych przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności.

UWAGA! Obowiązujące wcześniej karty parkingowe straciły ważność 30 czerwca 2014 r.

Od 1 lipca 2014 r. kartę parkingową może otrzymać:

  • osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności i znacznie ograniczonymi możliwościami samodzielnego poruszania się,

(wskazanie do karty parkingowej w orzeczeniu o znacznym stopniu niepełnosprawności nie jest uzależnione od symbolu przyczyny niepełnosprawności, ale wyłącznie od tego, że osoba z niepełnosprawnością ma znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Zaliczenie do znacznego stopnia niepełnosprawności nie jest tożsame ze znacznymi ograniczeniami w samodzielnym poruszaniu się.)

  • osoba z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, znacznie ograniczonymi możliwościami samodzielnego poruszania się i kodami w orzeczeniu 04-O (choroby narządu wzroku) lub 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna),

(wskazanie do karty parkingowej w orzeczeniu o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności jest uzależnione od symbolu przyczyny niepełnosprawności i tego, że osoba z niepełnosprawnością ma znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.)

  • osoba do 16. roku życia ze znacznie ograniczonymi możliwościami samodzielnego poruszania się.

(w przypadku osób poniżej 16. roku życia wskazanie do karty parkingowej nie jest uzależnione od symbolu przyczyny niepełnosprawności, ale wyłącznie od tego, że dziecko ma znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, co ustala się uwzględniając m.in. wiek dziecka. Jeżeli zatem to wiek dziecka w chwili orzekania powoduje, że ma ono trudności w poruszaniu się, nie uzyska ono wskazania do karty parkingowej.)

Osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności, niezależnie od kodu w orzeczeniu, nie otrzymują już karty parkingowej.

Osoba niepełnosprawna, która spełnia przesłanki do otrzymania karty parkingowej otrzymuje ją na czas ważności orzeczenia, ale nie dłużej niż na 5 lat.

Od 1 lipca 2014 r. kartę wydaje przewodniczący Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, niezależnie od miejsca zameldowania osoby z niepełnosprawnością.

Za wydanie karty parkingowej pobiera się opłatę w wysokości 21 zł na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 24 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 843) w sprawie wysokości opłaty za wydanie karty parkingowej oraz warunków dystrybucji blankietów kart parkingowych.

Do otrzymania karty parkingowej potrzebne będą:

  • wniosek o wydanie karty parkingowej,
  • jedna fotografia o wymiarach 3,5 cm x 4,5 cm, odzwierciedlającą aktualny wizerunek osoby, której wniosek dotyczy, bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami,
  • dowód uiszczenia opłaty za wydanie karty parkingowej,
  • składając wniosek przedstawia się do wglądu oryginał prawomocnego orzeczenia o niepełnosprawności, o stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień – wraz ze wskazaniem do karty parkingowej.

Wniosek o wyrobienie karty należy składać osobiście w Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Kartę parkingową należy także odebrać osobiście, okazując dokument tożsamości, lub przez pełnomocnika, po okazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość (należy to zaznaczyć we wniosku)

Wyjątki w osobistym składaniu wniosku i odbiorze karty dotyczą osób:

  • które nie ukończyły 18. roku życia, za które wniosek składają rodzice lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd opiekunów,
  • ubezwłasnowolnionych całkowicie pozostających pod władzą rodzicielską, za których wniosek składa jeden z rodziców,
  • ubezwłasnowolnionych całkowicie nie pozostających pod władzą rodzicielską lub osób ubezwłasnowolnionych częściowo, za których wniosek składa odpowiednio opiekun lub kurator ustanowiony przez sąd.

Uwaga! W przypadku złożenia wniosku przez osoby, które nie ukończyły 18. roku życia oraz osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie lub częściowo, podpis składa jeden z rodziców, opiekun lub kurator. Składa on także w takim przypadku oświadczenie o posiadaniu prawa do sprawowania odpowiednio władzy rodzicielskiej, opieki lub kurateli.

Kartę parkingową może uzyskać także placówka zajmująca się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób z niepełnosprawnością, mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.

Placówka może otrzymać kartę parkingową na 3 lata pod warunkiem, że samochód jest własnością placówki.

Do wniosku placówki dołącza się dowód uiszczenia opłaty za wydanie karty parkingowej. Składając wniosek wnioskodawca oświadcza o:

  • posiadaniu upoważnienia do reprezentowania placówki,
  • prowadzeniu przez placówkę działalności w zakresie opieki, rehabilitacji lub edukacji osób z niepełnosprawnością, mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się i uprawnieniu do uzyskania karty parkingowej.

Składając wniosek przedstawia się do wglądu dowód rejestracyjny pojazdu placówki. Numer rejestracyjny samochodu będzie wpisany w kartę parkingową wystawioną dla danej placówki.

Osoba upoważniona do reprezentowania placówki odbiera kartę parkingową osobiście po okazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość i oświadczeniu o posiadaniu upoważnienia do reprezentowania placówki oraz potwierdza odbiór karty parkingowej. W przypadku braku możliwości złożenia podpisu, przewodniczący Zespołu zamieszcza we wniosku adnotację o braku możliwości złożenia podpisu.

Kierujący pojazdem placówki może korzystać z karty parkingowej tylko i wyłącznie wtedy, gdy przewozi podopiecznego tej placówki.

Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd nie posiada przedniej szyby – w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, eksponując widoczne zabezpieczenia karty, tak, by była możliwość odczytania jej numeru i daty ważności.

Klauzula informacyjna o przetwarzaniu danych osobowych w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności

Zgodnie z art. 13 ust.1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE Nr 119) informujemy, że:

  1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych przetwarzanych w Zespole jest Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krośnie, ul. Legionów 8, 38-400 Krosno, adres  e-mail: poczta@orzecznictwokrosno.pl, tel. 13 43 685 81,
  1. W Powiatowym Zespole wyznaczony został Inspektor Ochrony Danych Osobowych, z którym można się skontaktować pod adresem e-mail: poczta@orzecznictwokrosno.pl,
  1. Podstawą prawną przetwarzania danych osobowych jest art. 6 ust. 1 lit c i lit e, art. 9 ust. 2 lit. b RODO tj. wypełnienie obowiązków prawnych,
  1. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu realizacji ustawowych zadań, tj:

wydawania orzeczeń o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, wydawania orzeczeń o wskazaniach do ulg i uprawnień, wydawania legitymacji dokumentującej niepełnosprawność i stopień niepełnosprawności, wydawania karty parkingowej osoby niepełnosprawnej i karty parkingowej placówki – na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. 2018r. poz.511) a także rozporządzeń wykonawczych do ww. ustawy,

 

  1. Dane osobowe mogą być przekazywane innym organom i podmiotom wyłącznie na podstawie
    obowiązujących przepisów prawa, umowy powierzenia,

 

  1. Posiada Pan/Pani prawo do dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania, sprostowania.
    Jeżeli przetwarzanie danych odbywa się na podstawie zgody, a nie na podstawie przepisów
    prawa, to przysługuje Panu/Pani prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie,

 

  1. Podanie przez Panią/Pana danych osobowych jest wymogiem ustawowym. Jest Pan/Pani zobowiązana do ich podania, a konsekwencją niepodania danych osobowych będzie brak możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego i realizacji ustawowych zadań ciążących na administratorze,
  1. Administrator nie przekazuje danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji
    międzynarodowej,

 

  1. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane wyłącznie przez okres do osiągnięcia celu przetwarzania oraz okresu archiwizacji wymagany dla danej kategorii, zgodnie z instrukcją kancelaryjną,
  1. Ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy przetwarzanie danych osobowych naruszałoby przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.,
  1. Pani/Pana dane osobowe nie będą przetwarzane w sposób zautomatyzowany i nie będą profilowane.


Dział ds. Asysty Rodziny i Pieczy Zastępczej

Piecza Zastępcza

Zgodnie z ustawą z dnia 9 czerwca 2011r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332) jednym z zadań powiatu jest organizowanie pieczy zastępczej.

Piecza zastępcza jest sprawowana w przypadku niemożności zapewnienia opieki i wychowania przez rodziców. Piecza zastępcza jest sprawowana w formie rodzinnej i instytucjonalnej.  Umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu, w przypadku gdy dziecko zostało doprowadzone przez Policję lub Straż Graniczną lub na wniosek rodziców, lub innej osoby w przypadku, o którym mowa w art. 12a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.                                                               

Objęcie dziecka formą pieczy zastępczej następuje na okres nie dłuższy niż do osiągnięcia pełnoletniości, jednakże osoba, która osiągnęła pełnoletniość przebywając w pieczy zastępczej może za zgodą rodziny zastępczej, prowadzącego rodzinny dom dziecka albo dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej przebywać w niej na dotychczasowych zasadach , nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia, jeżeli:

– uczy się w szkole, w zakładzie kształcenia nauczycieli, w uczelni, u pracodawcy w celu przygotowania zawodowego lub

– legitymuje się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i uczy się w szkole, w zakładzie kształcenia nauczycieli, w uczelni, na kursach, jeśli ich ukończenie jest zgodne z indywidualnym programem usamodzielnienia, u pracodawcy w celu przygotowania zawodowego.

Piecza zastępcza jest sprawowana w formie rodzinnej i instytucjonalnej.

Poszukujemy kandydatów na rodziny zastępcze – osoby, które chciałyby oddać dzieciom swój czas i serce. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej z dnia 9 czerwca 2011 r. (Dz. U. z 2015 r. poz.332), pełnienie funkcji rodziny zastępczej może być powierzone osobom, które:

1) dają rękojmię należytego sprawowania pieczy zastępczej,

2) nie są i nie były pozbawione władzy rodzicielskiej, oraz władza rodzicielska nie jest im ograniczona ani zawieszona,

3) wypełniają obowiązek alimentacyjny – w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do nich wynika z tytułu egzekucyjnego,

4) nie są ograniczone w zdolności do czynności prawnych,

5) są zdolne do sprawowania właściwej opieki nad dzieckiem, co zostało potwierdzone zaświadczeniem o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, wystawionym przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

6) przebywają na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej,

7) zapewniają odpowiednie warunki bytowe i mieszkaniowe umożliwiające dziecku zaspokajanie jego indywidualnych potrzeb, w tym:

a) rozwoju emocjonalnego, fizycznego i społecznego,

b) właściwej edukacji i rozwoju zainteresowań,

c) wypoczynku i organizacji czasu wolnego.

8) posiadają stałe źródło dochodów,

9) nie były skazane prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe

(dotyczy kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, niezawodowej oraz kandydatów do prowadzenia rodzinnego domu dziecka)

Jeśli są wśród Was, Waszych kręgach i grupach przyjaciół osoby zainteresowane pomocą dzieciom, pragnące zostać kwalifikowaną rodziną zastępczą gorąco prosimy o przekazanie tych informacji oraz o kontakt z nami pod adresem:

Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie

ul. Piastowska 58

tel. 13-43-204-59

RODZINNA PIECZA ZASTĘPCZA

Formami rodzinnej pieczy zastępczej są:

a) rodzina zastępcza:

– spokrewniona (osoby będące wstępnymi lub rodzeństwem dziecka),

– niezawodowa (osoby niebędące wstępnymi lub rodzeństwem dziecka),

– zawodowa, w tym zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego i zawodowa specjalistyczna

b) rodzinny dom dziecka.

Art. 42 ust. 1 powyższej ustawy określa, iż pełnienie funkcji rodziny zastępczej oraz prowadzenie rodzinnego domu dziecka może być powierzone osobom, które:

– dają rękojmię należytego sprawowania pieczy zastępczej;

– nie są i nie były pozbawione władzy rodzicielskiej, oraz władza rodzicielska nie jest im ograniczona ani zawieszona;

– wypełniają obowiązek alimentacyjny – w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do nich wynika z tytułu egzekucyjnego;

– nie są ograniczone w zdolności do czynności prawnych;

– są zdolne do sprawowania właściwej opieki nad dzieckiem, co zostało potwierdzone:

a) zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia wystawionym przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej oraz

b) opinia o posiadaniu predyspozycji i motywacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia rodzinnego dziecka wystawioną przez psychologa, który posiada co najmniej wykształcenie magisterskie na kierunku psychologia oraz 2-letnie doświadczenie w poradnictwie rodzinnym,

– przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

– zapewniają odpowiednie warunki bytowe i  mieszkaniowe umożliwiające dziecku zaspokajanie jego indywidualnych potrzeb, w tym:

a) rozwoju emocjonalnego, fizycznego i społecznego,

b) właściwej edukacji i rozwoju zainteresowań,

c) wypoczynku i organizacji czasu wolnego.

Art. 42 ust. 2 powyższej ustawy wskazuje, że pełnienie funkcji rodziny zastępczej niezawodowej lub zawodowej oraz prowadzenie rodzinnego domu dziecka  może być powierzone osobom, które nie były skazane prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo.

 

 

 

 

 

 

Zgodnie z art. 44 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej kandydaci do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub do prowadzenia rodzinnego domu dziecka są obowiązani posiadać świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej lub prowadzonego przez ośrodek adopcyjny. Szkolenie kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej spokrewnionej można prowadzić według indywidualnego planu szkolenia, w zależności od potrzeb rodziny i dziecka.

 

 

 

Rodziny pomocowe.

 

 

Rodziny zastępcze oraz rodzinne domy dziecka, na ich wniosek, są wspierane przez rodziny pomocowe (art. 39 ust. 2 powyższej ustawy). Podstawą umieszczenia dziecka w rodzinie pomocowej jest umowa między starostą a rodziną pomocową. Rodziną pomocową może być rodzina zastępcza niezawodowa, rodzina zastępcza zawodowa lub prowadzący rodzinny dom dziecka; małżonkowie lub osoba niepozostająca w związku małżeńskim przeszkoleni do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, prowadzenia rodzinnego domu dziecka lub rodziny przysposabiającej.

 

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej rodziny zastępcze i rodzinne domy dziecka obejmuje się, na ich wniosek,  opieką koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej.

 

 

Zadania koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej (art. 77 ust. 3 powyższej ustawy):

 

 

1) udzielanie pomocy rodzinom zastępczym i prowadzącym rodzinne domy dziecka w realizacji zadań wynikających z pieczy zastępczej,

2) przygotowanie we współpracy z odpowiednio rodziną zastępczą lub prowadzącym rodzinny dom dziecka oraz asystentem rodziny, a w przypadku gdy rodzinie nie został przyznany asystent rodziny – we współpracy z podmiotem organizującym pracę z rodziną, planu pomocy dziecku,

3) pomoc rodzinom zastępczym oraz prowadzącym rodzinne domy dziecka w nawiązaniu wzajemnego kontaktu,

4) zapewnianie rodzinom zastępczym oraz prowadzącym rodzinne domy dziecka dostępu do specjalistycznej pomocy dla dzieci, w tym psychologicznej, reedukacyjnej i rehabilitacyjnej,

5) zgłaszanie do ośrodków adopcyjnych informacji o dzieciach z uregulowaną sytuacją prawną, w celu poszukiwania dla nich rodzin przysposabiających,

6) udzielanie wsparcia pełnoletnim wychowankom rodzinnych form pieczy zastępczej,

7) przedstawianie corocznego sprawozdania z efektów pracy organizatorowi rodzinnej pieczy zastępczej.

 

 

 

Świadczenia pieniężne.

 

 

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka przysługuje świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w kwocie (art. 80 w/w ustawy):

 

– 660 zł miesięcznie – w przypadku dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej spokrewnionej;

 

– 1000 zł miesięcznie – w przypadku dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka.

 

 

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka na dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz rodzinie zastępczej zawodowej na dziecko umieszczone na podstawie ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich przysługuje dodatek nie niższy niż kwota 200 zł miesięcznie na pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania tego dziecka.

 

 

 

Ponadto zgodnie z art. 83 ust. 1 wskazanej ustawy starosta może przyznać:

 

 

a) dofinansowanie do wypoczynku poza miejscem zamieszkania dziecka,

b) świadczenie na pokrycie:

– niezbędnych wydatków związanych z potrzebami przyjmowanego dziecka – jednorazowo,

– wydatków związanych z wystąpieniem zdarzeń losowych lub innych zdarzeń mających wpływ na jakość sprawowanej opieki – jednorazowo lub okresowo.

 

 

 

INSTYTUCJONALNA PIECZA ZASTĘPCZA

 

Instytucjonalna piecza zastępcza zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej jest sprawowana w formie:

 

– placówki opiekuńczo-wychowawczej,

– regionalnej placówki opiekuńczo-wychowawczej,

– interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego.

 

 

 

Placówka opiekuńczo-wychowawcza jest prowadzona jako placówka typu:

 

– socjalizacyjnego

– interwencyjnego,

– specjalistyczno-terapeutycznego,

– rodzinnego.

 

 

 

Placówka opiekuńczo-wychowawcza:

 

– zapewnia dziecku całodobową opiekę i wychowanie oraz zaspokaja jego niezbędne potrzeby, w szczególności emocjonalne,

 

rozwojowe, zdrowotne, bytowe, społeczne i religijne;

– realizuje przygotowany we współpracy z asystentem rodziny plan pomocy dziecku;

– umożliwia kontakt dziecka z rodzicami i innymi osobami bliskimi, chyba że sąd postanowi inaczej;

– podejmuje działania w celu powrotu dziecka do rodziny;

– zapewnia dziecku dostęp do kształcenia dostosowanego do jego wieku i możliwości rozwojowych;

– obejmuje dziecko działaniami terapeutycznymi;

– zapewnia korzystanie z przysługujących świadczeń zdrowotnych.

 

 

 

USAMODZIELNIANIE PEŁNOLETNICH WYCHOWANKÓW PIECZY ZASTĘPCZEJ

 

 

 

 Osoby uprawnione, kryteria:

 

– osoba pełnoletnia opuszczająca rodzinę zastępczą, rodzinny dom dziecka, placówkę opiekuńczo-wychowawczą lub regionalną placówkę opiekuńczo-terapeutyczną

– osoba została umieszczona w pieczy zastępczej na podstawie orzeczenia sądu,

– co najmniej 3 letni okres pobytu w rodzinie zastępczej spokrewnionej lub co najmniej roczny okres pobytu w rodzinie zastępczej niezawodowej, zawodowej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej lub regionalnej placówce

 

opiekuńczo-terapeutycznej,

– co najmniej na rok  przed osiągnięciem pełnoletniości usamodzielniany wychowanek wskazuje osobę, która podejmuje się funkcji opiekuna usamodzielnienia oraz przedstawia pisemną zgodę tej osoby,

– złożenie indywidualnego programu usamodzielnienia opracowanego wspólnie z opiekunem  procesu usamodzielnienia lub koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej co najmniej na miesiąc przed osiągnięciem pełnoletniości; powyższy program podlega zatwierdzeniu przez dyrektora MOPR,

– zobowiązanie osoby usamodzielnianej do realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia,

– pomoc na usamodzielnienie oraz pomoc na zagospodarowanie przysługuje osobie usamodzielnianej, której dochód miesięczny nie przekracza kwoty 1.200 zł (w uzasadnionych przypadkach pomoc może być przyznana pomimo przekroczenia wymienionej kwoty),

– pomoc na kontynuowanie nauki przyznaje się osobie usamodzielnianej kontynuującej naukę w szkole, zakładzie kształcenia nauczycieli, uczelni, na kursach – jeśli ich ukończenie jest zgodne z indywidualnym programem usamodzielnienia lub u pracodawcy w celu przygotowania zawodowego na czas nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez osobę usamodzielnianą 25 roku życia.

 

 

 

 Formy pomocy

 

– pomoc na usamodzielnienie

– pomoc na kontynuowanie nauki

– pomoc na zagospodarowanie

– pomoc w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych

– pomoc w uzyskaniu zatrudnienia

– zapewnia się pomoc prawną i psychologiczną

 

 Wysokość pomocy pieniężnej i rzeczowej

 

– pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki – nie mniej niż 500 zł miesięcznie

– pomoc pieniężna na usamodzielnienie – jednorazowo lub w ratach:

 

 

 

Dla osoby usamodzielnianej, opuszczającej rodzinę zastępczą spokrewnioną:

 

 

– nie mniej niż 3.300 zł, jeżeli przebywała w pieczy zastępczej przez okres co najmniej 3 lat 

dla osoby usamodzielnianej opuszczającej rodzinę zastępczą niezawodową, rodzinę zastępczą zawodową, rodzinny dom dziecka, placówkę opiekuńczo-wychowawczą lub regionalną placówkę opiekuńczo-terapeutyczną:

 

– nie mniej niż 6.600 zł – jeżeli przebywała  pieczy zastępczej przez okres powyżej 3 lat,

– nie mniej niż 3.300 zł – jeżeli przebywała  pieczy zastępczej przez okres od 2 do 3 lat,

– nie mniej niż 1.650 zł – jeżeli przebywała  pieczy zastępczej przez okres poniżej

2 lat, nie krócej jednak niż przez okres roku.

 

Do okresów pobytu wymienionych powyżej wlicza się wszystkie okresy, w ciągu których osoba usamodzielniana przebywała w innej rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, ośrodku, zakładzie, domu, schronisku.

 

– pomoc na zagospodarowanie – wypłacana jednorazowo nie później niż do ukończenia przez osobę usamodzielnianą 26 roku życia, w wysokości nie niższej niż 1.500 zł, a w przypadku osoby legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności w wysokości nie niższej niż 3.000 zł

– pomoc na zagospodarowanie może być przyznana w formie rzeczowej

– osobie usamodzielnianej może być przyznany pobyt w mieszkaniu chronionym

Font Resize
Contrast